خیلی ها ( منجمله خودم ) معتقدند از روی صدا ، با تقریب ِ خوبی می شود ظاهر و قیافه ی صاحب آن را حدس زد . بعنوان مثال صدای عادل فردوسی پور ، مجری محبوب برنامه ی نود را درنظر بگیرید و فرض کنید او را تابحال ندیده ایید . از انعکاس تن ِ صدا در گلو هنگام ادای کلمات ، براحتی می شود فهمید که با یک آدم قد بلند طرفیم ( کلمات انگار از ته یک جور چاه به گوش می رسند ) ، از طرفی صدا آنقدر ها هم بم نیست ، پس باز می شود نتیجه گیری کرد که او قد بلند است اما چاق نیست ( آدمهای چاق معمولاً صدایشان بم می شود ) از آن طرف صورت ِ آدمهای قد بلندی که چاق نیستند در بیشتر مواقع به نسبت کوچک است و چون صدایش جوری به گوش ما می رسد که پیداست هیچ مانعی جلو آن نیست ، پس سبیل هم ندارد . بعد جلوتر که برویم و بیشتر که به حرف هایش گوش کنیم متوجه می شویم تن صدایش بیش از حد بالا و پائین می شود ، یعنی یک جور عدم تعادل در ریتم حرف زدنش مشهود است ، و جالب اینجا که بدانید تحقیقات نشان داده ، اینجور آدمها در بیشتر مواقع صاحب ِ موهای مجعد و فر دار هستند !  در آخر اینکه چون در حرف هایش زیاد می خندد ، نمی تواند صاحب یک بینی باریک و قلمی باشد ( حرکت مدوام لب ِ بالایی ، بینی را از ریخت می اندازد ) . یعنی به همین آسانی و بدون اینکه با عادل فردوسی پور روبرو شده باشیم ، یک دید کلی از او پیدا کردیم که به احتمال خیلی زیاد به واقعیت نزدیک است .

حالا من سخت دنبال اینم که ببینم آیا از نوشته ی یک فرد هم می شود چنین نتیجه گیری هایی در مورد ظاهر او کرد یا نه ؟ مثلاً در مورد کسی که زیر یکی از پست های شما اینگونه کامنت گذاشته « دید من نسبت به شما چیزه دیگه ای بود » چه می توان گفت ؟ قدر مسلم او آدم مودبی ست ( به استفاده از ضمیر شما به جای تو دقت کنید ) و آدمهای مودب ، مژه های بلندی دارند . دیگر اینکه او خود را در جایگاه قضاوت نشانده ، پس تا حدودی مغرور است ، و می دانیم صورت ِ آدمهای مغرور نسبت به آدمهای معمولی جلوه گری بیشتری دارد ، یعنی سطح ِ صورت در چنین افرادی با عقب راندن موها و گوشها ، سعی می کند خودش را بیشتر به دنیا نشان دهد ؛ در آخر اینکه قضاوت او اشتباه از آب در آمده ( به اعتراف خودش ) و همه می دانند کسانی که معمولاً قضاوتهایشان اشتباه از آب در می آید ، چشمان درشتی دارند .

اینکه چقدر از این حدس و گمان ها درست از آب در می آید ، مشخص نیست . مسئله اصلی این است که با این روش ، انسانهایی که دیدنشان امکان پذیر نیست ، بطور هیجان انگیزی در ذهن ما صاحب تصویر می گردند و به این شکل قصه ی زندگی برای ما ملموس تر می شود .