golab on your face

شايد چندش آورترين بخش تمدن غرب ، سنگاي مستراح شون باشه .

اين روزهاي ما

روزهاي عاري از شرافت ، عاري از اخلاق .

روزهاي دريدن همديگه زير پوشش حقانيت .

آيا

توقع داشتن يه آپارتمان دو خوابۀ ۹۰ متري با يه ۲۰۶ نقره ايي با يه حقوق مناسب كه مجبور نباشي همه اش رو واسه قسطاي وامات بدي اينور  و  اونور ، توقع  زياديه ؟

پ ن : بچه هم كه بودم هميشه بهم مي گفتند « كم توقع »  .

 

توي فضا

مهِ  سردِ  رو تن پنجره ها

                             مثل بغض توی سینۀ منه

                                                               ابر چشمام پر اشکه ای خدا

 وقتشه دوباره بارون بزنه . . .

پ ن : گوش دادن ترانه هاي سياوش ، اونهم درست كنار موجای دريا ، چه ها كه نمي كنه با آدم .

كجاست آن شاعري كه مي گفت  « فرقي نمي كند چه كسي بر اين سرزمين حكومت كند ، مادامي كه من بتوانم شعرهايم را بسرایم . »

- باید قول بدی که بهت بر نخوره .

- نه نه ، نميشه همچين قولي رو داد . من نمي دونم كه چي مي خواي بگي ، تو چيزي كه بايد بگي رو ميگي و برخورد عادي من ممكنه اين باشه كه بهم بر بخوره  و اونوقت بدون اينكه مقصر باشم ، زير قولم زدم .

منبع : «  قصه هاي عامه پسند  »  -  كوئينتين تارا نتينو

بو

- يه مرد متاهل رو خيلي راحت مي شه تشخيص داد .

- چه جوري ؟

- اولاً اينكه يه جورايي آرامش دارند ، تو رفتارشون تو حرف زدنشون ، هرچند كه مهمل به هم ببافند . دوماً ، يه بوي خاصي ميدن . يعني بدنشون بعد از يه مدتي يه بوي خاصي از خودش متصاعد مي كنه كه من بهش مي گم بوي تاهل ، مثلاً اين بو رو تو الان نداري ، در واقع هيچ بويي نمي دي .

- چي ميگي ، من عطر كنزو زدم .

- نه منگول ، منظورم اون نبود .

- باید قوانین اخلاقی معینی را پذیرفت ، وگرنه  آدمي نمي تواند از زندگي انساني ، ادبيات و يا از هيچ چيز ارزشمند ديگري برخوردار شود .*

* آيوي كمپتون - برنت

 

 

السَّلامُ عَلَیْکَ وَعَلى الاَرْواحِ الَّتِی حَلَّتْ بِفِنائِکَ عَلَیْکُمْ مِنِّی جَمیعاً سَلامُ الله أَبَداً مابَقِیتُ

وَبَقِیَ اللَیْلُ وَالنَّهارُ .

 

ایام عزاداری حسینی رو به دوستداران ایشون تسلیت عرض می کنم  .

مثل همه

از اون روزایی که روی دیوار مدرسه می نوشتیم  « همه از مرگ می ترسند من از امیر علی می ترسم » خیلی وقت  می گذره . اون موقع نفهمیدم این جمله رو بچه ها از کجا پيدا كرده بودند ، ولی هر چی که بود بدجور به دل می نشست ، یه جورایی احساس قدرت مضاعف مي داد به آدم .

 حالا سالهاست نه بچه هاي اون موقع رو مي بينم نه مدرسه قديمي رو ، فقط خيلي دلم مي خواد برم و  اگه اون جمله هنوز هست زيرش يه اعتراف ساده بنويسم كه ، امير علي هم  از مرگ مي ترسه دوستان .